I.l.l.u.s.i.o.n.e.

อะ...พิม...
เป็นอะไรหรือเปล่า
เท่มาก...แต่ไม่อยากจะลอง...
ถึงเราจะชอบความซาดิสม์ก็เถอะนะ

รู้สึกช่วงเวลาที่ไม่ได้เจอกันไม่กี่ชั่วโมงทำให้คนเปลี่ยนไป
กรั่กๆๆๆๆ

เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ

เอ่อ...ไม่ดีมั้งจ๊ะ เพราะมันจะไม่อยู่ติดทนแถมยังเจ็บเลือดซิบอีกต่างหาก ที่สำคัญ พี่กลัวมันจะบาดทะยักนะ (ต่อให้ไม่เป็นสนิมก็ยังมีโอกาสติดเชื้อนะ รู้ไหม แถมอยู่ใกล้ๆเส้นเลือดใหญ่ มันตรงเข้าสู่กระแสเลือดนะเออ)

อุ๊ย
เคยคิดจะทำเหมือนกัน 555+
แต่อยากเขียนคำว่า pain

หยิบคััตเตอร์
เลื่อน แกร๊กๆๆๆ

คมมีดสะท้อนแสงไฟ
แล้วเราก็เก็บเข้าที่เดิม 55555+



ระวังบาดทะยักเน้อ

เออะ..(เสียงช็อก)
อ่า ส่วนตัวเราว่ากรีดคัตเตอร์มันไม่สะอาดเท่าไหร่อ่ะจ้ะ ระวังให้ดีๆนะ ถ้าป่วยขึ้นมาล่ะแย่เลย
รักษาสุขภาพเน้อ;_; อยากกรีดอะไรอย่ากรีดบนเนื้อเลยเน้อ

โอ้ววว พิม!!
เราก็เคยอยากลอง
แต่ไม่กล้าตรงข้อมือ

ถ้ากรีด เราอยากกรีดตรงอื่นมากกว่า
อย่างตรงข้อเท้า
หัวไหล
ต้นคอ

ยกเว้นข้อมือนี่แหละ
....
ถ้าลึกกว่านี้เราว่าเลือดคงไหลไม่หยุดนะ
แต่ว่าผลงานที่ออกมา
มันสามารถตอกย้ำความรู้สึกได้ดี

แทนความหดหู่ที่อยู่ในใจ
ไร้ซึ่งเสียง
มีเพียงเลือดและความเศร้า
ที่รุมเร้าเฝ้าจองจำเรา
เอาไว้ในโลกที่ซึ่งห่างไกลจากความเป็นจริง

ส่วนหนึ่งของด้านมืดที่เราเฝ้าหวงแหนไว้ ^^
มันเป็นความรู้สึกที่มักเกิดขึ้นบ่อยครั้ง
และมักระบายโดยภาพเขียน และกลอนอันแสนอัปยศ
ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ ไม่มีข้อจำกัด
มีแต่ความรู้สึกเท่านั้นที่ผ่านออกมาจากกลอน
ไม่ต้องคล้องจอง ไม่ต้องมีสัมผัส
ไม่ต้องสนใจอะไรนัก สักพักก็หายดี ^^

เรามันเป็นคนที่ปล่อยวางยาก
นั่นแหละที่แย่ละนะ
เลิกกักขังตัวเองไม่ได้สักที....

เราไม่ต้องการความรัก ขอแค่ความอบอุ่น
ดึงเรามาจากโลกซึ่งไร้เสียง และกลิ่นชาละมุน
มาอยู่ในโลกความจริง..(น่าเศร้ายิ่งนัก)

take care
.
.
โลกบ้าๆคือที่พักอันเป็นหนึ่งเดียว

บาย